Birlik yolu cemden geçer, diye yola çıktık aslında. Cem öyle bir olgu ki cemdostu olanlar için ; gâh yaratılıştaki "sır" gâh insan olma yolunda en önemli mektep gâh muhabbet, coşku... Belki de başka anlamlar yükledik kendimizce.
"Ey alemi fahri fena;
sen seni bilirsen sırr-ı hüdasın; sen kendini bilmezsen haktan cüdasın" diyen ecdadımızın bu sözünü tespih ettik dillerimizde ve haktan önce kendimizi aradık cemlerde. Çünkü kişi önce kendini aramalı, bilmeli ve anlamalıymış ki hakkı özünde bulsun, hak içinde hak olsun ve nihayetinde hakka ersin diye.
Bu yolun evvelinde bu olsa gerek. Kendini aramak ve bulmak. Çünkü kendini fehmeden insan şu noktaya erir ki; "Koca kainat insanda mevcut. "
Nasıl oldu da sığdı koskoca kainat küçücük bir insan bedenine diye sorguladık cemlerde. Öyle bir sırdır ki bu, Hazret-i Allah evrenlerin sahibi ve nurudur. İnsan da Allah'tan kopan nur ve kudret parçası ise koca evren de elbette insanda mevcuttur dedik.
Felsefe yapmak değil di amacımız ya da birilerini inandrmak. Hakkın evi diye nitelendirdiğimiz gönüllerimizi arıtmaktı sadece yaptığımız. Temiz olmak, farkına varılan her türlü yanlıştan uzak olmak, günahlardan arınmak ve insan sıfatında gelinen bu faniden (?)tekrar insan sıfatıyla hakkın huzuruna varma mücadelesiydi bizimki.
Erkan yürüttük cemlerimizde. Gülbenkler çekip, nefesler nutuklar söyledik aynı yolun yolcularına. Bazen dedemizin gülbenkleri aldı götürdü bizi hakkın katına, bazen de deyiş oldu, düvaz oldu, semah oldu; kanat taktık erişmek için ulu zatına.
Ölmeden evvel ölmeyi denedik bir ömür boyu. Sadece üç-beş günlüğüne değil, koca bir ömür ihram giydik bedenimize üstümüzde modern kıyafetler olsa da. Ölmeden evvel öldük ki kimseye karşı kusur işlemeyelim, ölmeden evvel öldük ki her ne olursa olsun doğruluktan ayrılmayalım, ölmeden evvel öldük ki yaratan mevlayı bir an olsun unutmayalım, diye.
...
HAKKIN GİZLİ HAZİNESİ KÜNT-Ü KENZ’İ ONDADIR
NE ARARSAN NE İSTERSEN BİLKİ BU MEYDANDADIR
ŞÜKREDİBEN SECDE KIL Kİ GAH BOLDA GAH DARDADIR.
OL NECATA ERDİRECEK SIRR-I ALİ CARDIR CEM
